برندسازی اینترنتی

تفاوت برند و نام تجاری

تفاوت برند و نام تجاری

تفاوت برند و نام تجاری در چیست؟

تفاوت برند و نام تجاری:

. برند تنها یک نام نیست بلکه مجموعه ای از عوامل مختلف است که در نهایت به شکل گیری یک برند می انجامد. وعده در خصوص کیفیت محصول، خدمات پس از فروش، برخورد فروشنده و یا اپراتور مرکز تماس، بسته بندی، تبلیغات و غیره همگی ازجمله این عوامل هستند.

یک برند ترکیبی از خواص و ویژگی های ملموس و ناملموس است که در قالب یک علامت تجاری به بازار معرفی می شود و اگر به درستی مدیریت شود، می تواند دارای ارزش و نفوذ باشد.

. اما نام تجاری در اصل، به نامهای بازرگانی، اسامی شرکتی، نام برند، نام یک قطعه موسیقی، یک طرح و… در یک حوزه کسب و کار خاص گفته می شود که شرکت تحت آن عنوان فعالیت می کند و قانون نیز (اداره ثبت علایم تجاری و اختراعات و…) از آن نامها و طرح های ثبت شده در برابر استفاده دیگران حمایت می کند. برای مثال پفک نمکی یک نام بازرگانی یا نام تجاری است که توسط شرکت صنعتی مینو ثبت شده است و قانون از آن در برابر استفاده غیرمجاز و بی اجازه دیگران حمایت می کند.

درفرهنگ لغات حقوقی نام برند(brand name) یا برند را عبارت از نامی دانستن که سازنده یا تاجر برای تشخیص محصولات خود به کار می برد و نامی است که علامت تجاری محسوب می گردد.
برند ادبیات بازاریابی کشور ما به نام تجارتی ترجمه شده است که همین موجب مشابه شدن آن با نام تجاری مورد مطالعه ما که معادل (tarde name) می‌باشد، شده است.
جهت جلوگیری از این ترکیب ما اصطلاح شهرت تجاری یا نام و نشان تجاری پیشنهاد می دهیم اما به نظر می رسد که به دلیل مفهوم گسترده آن و نارسا بودن عبارات در رسانیدن این مفهوم همان واژه برند مناسب تر است. توضیح اینکه اغلب برند به عنوان مترادف علامت تجاری به کار می رود. ولی در چرخه تجاری اصطلاح برند بارها در یک مفهوم وسیع تر از علامت تجاری ارجاع داده می شود که ترکیبی ازعناصر مادی وغیرمادی می باشد، مانند یک علامت تجاری، لوگو و ویژگی ظاهر محصولات و بسته بندی آن و یا مفهوم، تصویر و شهرتی که چنین عناصری در رابطه با محصولات یا خدمات خاصی انتقال می دهند. برخی کارشناسان کالاها و خدمات را عنصری ازعناصر برند در نظر می‌گیرند که این تعریف وسیع تر، با قابلیت انعطاف بیشتری است. درجای دیگری برند را تصویر و جلوه فرهنگی، شخصیت و نوع مصرف کنندگانی که مرتبط با محصول فروخته شده تحت آن مارک و برند هستند، تعریف نموده اند.
با این تشریح باید گفت که برند از هویت و ویژگی های خاص و منحصر بفردی برخوردار است که جدا از شرکت و نام کالا می باشد. برند چیزی فراتر از نام ها و نشانه ها و شعارهاست. شاید به همین دلیل است که برخی برند را به ” نام و نشان تجاری ” نوشته اند تا شامل نام و نشان شود.
این که اصولاً در ایران برند وجود دارد یا خیر مورد بحث است برخی معتقدند که در ایران به معنای خاص کلمه برند نداریم وعده ای براین عقیده هستند که ایران در سطوح « برند خصوصی » و« برند ملی » دارای نام و نشان تجاری یا « برند » بوده واخیراً در سطح « برند جهانی » نیز در سطح منطقه دارای « برند » شده است.
برند آن چیزی نیست که مدیران شرکت ها فکر می کنند که هستند یا دوست دارند که باشند، بلکه برداشت و تصوری است که مشتریان و جامعه از نام شرکت و محصول آن دارند و این همان جوهره، ماهیت وهویت یک برند از دید مشتری است.
⃰ اگرچه لوگو همانند نام تجاری برای تشخیص یک مؤسسه تجاری و نوع فعالیت آن از مؤسسات مشابه است ، ولی تفاوت آن با نام تجاری روشن است :
ـ اولاً : گرفتن نام تجاری در بیشتر کشورها اجباری است درحالی که لوگو اختیاری می باشد.
ـ ثانیاً : لوگو صرفاً ممکن است صورت و تصویر خاصی از نام تجاری باشد.
ـ ثالثاً : نام تجاری می تواند از نام و نام خانوادگی تاجر برگرفته شود. درحالی که لوگو صرفاً نام ابتکاری، یا کد و نشانه ای است که دارای موقعیتی همچون علامت تجاری می باشد. درعمل بررسی می شود که تاجر نام ابتکاری به عنوان لوگو مؤسسه اش انتخاب کرده و بعداً به طورهم زمان آن را به عنوان علامت تجاری برای تشخیص تولیدات خود به کار برده است.
ـ رابعاً : تاجر می تواند جدا از مؤسسه تجاری در آن تصرف کند و مورد نقل و انتقال قرار دهد. در حالی که تصرف در نام تجاری بدون تأثیر در مؤسسه تجاری ممکن نیست.

مثال مفهومی برای درک بهتر تفوات برند و نام تجاری:

فرق برند و نام تجاری مانند فرق یک فرد مشهور و جهانی با یک فرد معمولی جامعه است یا یک کودک تازه به دنیا آمده با یک انسان کامل. نام تجاری تنها یک نام، تصویر، طرح و…است بدون هیچ حس، وعده، تداعیات و مفهوم دیگر. این نام در دفاتر ثبت برای محافظت قانونی توسط یک شرکت یا شخص ثبت می شود ولی اینکه بعد از آن این نام، طرح، لوگو و… چه وعده های به مصرف کنندگانش می دهد، چه تداعیاتی در ذهن آن ثبت می کند و … آن را وارد حوزه برندینگ می کند.

برای مثال اگر آن فرد مشهور به سخت کوشی و خلاقیت شناخته شود، یک سری صفات به او نسبت داده می شود. یعنی اسم این فرد مشهور با خود یاری را حمل می کند. چون این فرد حضوری مستمر با مشخصات و صفاتی مستمر داشته، مردم با آورده شدن اسم وی آن تداعیات به ذهن شان متبادر می شود، اما با شنیدن اسم یک فرد معمولی موضوع خاصی به ذهنمان متبادر نمی شود. حال راه رسیدن از یک نام تجاری به یک برند این است که تمام مراحلی را که آن فرد مشهور طی کرده، فرد معمولی نیز طی کند. در واقع نام تجاری صرفا لحظه تولد فرد معمولی است، در حالی که واژه برند مفاهیم وسیع تری را در حوزه مارکتینگ و برندسازی در بر می گیرد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *